"¡Arribo tard! Arribo tard!", repeteix el Conill Blanc de l'Alícia en el País de les Meravelles, que no es vol perdre la festa de la Reina de Cors. I el Francesc va voler fer el rellotge que el conill blanc porta sempre a la mà.
"¡Llego tarde! ¡Llego tarde!", repite el Conejo Blanco de Alicia en el País de las Maravillas, que
no quiere perderse la fiesta de la Reina de Corazones. Y Francesc quiso hacer
el reloj que el conejo blanco lleva siempre en la mano.
"Estou atrasado! Estou atrasado!”, repete o Coelho Branco
da Alice no País das Maravilhas, que não quer perder a festa da Rainha de Copas.
E o Francesc quis fazer o relógio que o Coelho Branco leva sempre na mão.
Vam agafar dos cercles d'un vell tambor desmuntat, una corretja metàl·lica d'uns llums de sostre que ja no fem servir, cartrons i alguna cosa més. Vam dividir el cercle de cartró segons les hores i els minuts. Amb els tres colors primaris vam pintar les 12 seccions d'un cercle cromàtic i, a la part exterior pintada de blanc, el Francesc va dibuixar tots els números (12 hores i 60 minuts).
Cogimos dos círculos de un viejo tambor desmontado, una correa
metálica de una lámpara de techo que ya no utilizamos, cartones y alguna cosa
más. Dividimos el círculo de cartón según las horas y los minutos. Con los tres
colores primarios pintamos las 12 secciones de un círculo cromático, y con
blanco la zona alrededor del círculo de colores. Luego Francesc dibujó todos
los números (12 horas y 60 minutos).
Aproveitámos dois aros de um velho tambor desmontado, uma
correia metálica de uma luz de teto que já não usamos, cartões e mais algumas
coisas. Dividimos o círculo de cartão segundo as horas e os minutos. Com as
três cores primárias pintámos as 12 seções de um círculo cromático e com branco
a zona à volta do círculo de cores. Depois, o Francesc desenhou todos os
números (12 horas e 60 minutos).
Ja només restava enganxar totes les parts, lligar la corretja al petit cercle de cartró (el suport interior d'una cinta), i aquest als cercles de fusta del rellotge amb fil de nylon, i subjectar les dues fletxes blanques. I córrer per casa dient "¡Arribo tard! ¡Arribo tard!"
Ya
sólo quedaba ensamblar todas las partes, enganchar la correa al pequeño aro de
cartón (el soporte interior de una cinta) y este a los círculos de madera del
reloj con hilo de nylon, y sujetar las dos flechas blancas. Y correr por casa
diciendo: "¡Llego tarde! ¡Llego tarde!"
Apenas restava juntar todas as partes, atar a correia ao
pequeno aro de cartão (o suporte interior de uma fita) e este aos círculos de
madeira do relógio com fio de nylon e prender os dois ponteiros brancos. E
correr pela casa a dizer: “Estou atrasado! Estou atrasado!”
L'estiu passat vaig decidir fer un osset amb un drap vell de cuina que era de la meva àvia. Jo no sé res de costura. Però tot el que puc intuir ve de la meva àvia també. De petita, durant les vacances, m'ensenyava a cosir botons, brodar alguna cosa o fer agafadors de colors, mentre ella ens feia jerseis o bufandes a les netes, o brodava pacientment unes estovalles per quan ens caséssim... El meu primer intent va ser un desastre, perquè vaig dibuixar l'osset tot sencer, per dos cops, i quan li vaig donar la volta després de cosir-lo pel recés em va aparèixer un ós esquifit, molt desproporcionat. Aleshores vaig decidir cosir per separat totes les parts del cos: el cap, les orelles, la panxa, els braços i les cames. Tot seguit les vaig omplir amb farciment de coixins i les vaig unir. Dos botons per als ulls i un nas i una boca brodats de vermell. Encara tinc molt a aprendre, però almenys miro aquest osset i li veig una certa... ¡tendresa!
El verano pasado decidí hacer un osito con un trapo
viejo de cocina que había pertenecido a mi abuela. Yo no sé nada de costura. Pero todo lo que puedo intuir viene también de mi
abuela. De pequeña, durante las vacaciones, ella me enseñaba a coser botones,
bordar alguna cosa o hacer manoplas de colores, mientras nos confeccionaba
jerséis o bufandas a las nietas, o bordaba manteles con paciencia infinita para
cuando nos casáramos... Mi primer intento fue un desastre, porque dibujé el
osito todo entero dos veces, y cuando le di la vuelta tras coserlo por el revés, apareció un oso raquítico, muy
desproporcionado. Entonces decidí hacer todas las partes del cuerpo por
separado: la cabeza, las orejas, la barriga, los brazos y las piernas. Luego
rellené cada una con relleno de almohada y las uní. Dos botones para los ojos,
y la nariz y la boca bordadas en rojo. Aún me queda mucho por aprender, pero al
menos miro este osito y veo en él cierta... ¡ternura!
No verão passado decidi fazer um ursinho com um pano
velho de cozinha que tinha sido da minha avó. Não sei nada de costura. Mas tudo o
que posso intuir vem também da minha avó. De
pequena, durante as férias, ensinava-me a coser botões, a bordar alguma coisa
ou a fazer pegas às cores, enquanto ela fazia camisolas ou cachecóis para as
netas, ou bordava toalhas com paciência infinita para quando nos casássemos... A minha primeira tentativa foi um desastre, porque
desenhei o urso inteiro duas vezes, e quando o voltei, depois de tê-lo cosido
pelo avesso, apareceu-me um urso raquítico, muito desproporcionado. Então,
decidi fazer todas as partes do corpo em separado: a cabeça, as orelhas, a
barriga, os braços e as pernas. Depois enchi cada uma com enchimento de
almofadas e uni-as. Dois botões para os olhos e um nariz e uma boca bordados a
vermelho. Ainda tenho muito para aprender, mas pelo menos olho para este
ursinho e vejo-lhe uma certa... ternura!
Un cartró, un retolador negre gruixut, pinzells i pintures acríliques, tisores, Blu-Tack... ¡I ja tenim un palau màgic per penjar a la paret de l'habitació!
Un cartón, un rotulador negro grueso, pinceles y
pintura acrílica, tijeras, Blu-Tack... ¡Y ya tenemos un palacio mágico para
colgar en la pared de la habitación!
Um cartão, um marcador preto grosso,
pincéis e pintura acrílica, tesouras, Blu-Tack... E já temos um palácio mágico
para pendurar na parede do quarto!
Com que teníem moltes llaunes a casa, vam decidir pintar-les. Amb un obre-llaunes vam acabar de treure aquell cercle interior que queda quan traiem la tapa i amb el qual els nens es poden tallar. Amb els tres colors primaris, el blanc, el negre i el daurat, vam pintar una cinquantena de llaunes. El joc esta en què no es poden repetir colors i hem d'aconseguir moltes tonalitats diferents.
Como teníamos muchas latas en casa,
decidimos pintarlas. Con un abrelatas acabámos de quitar aquél
círculo interior que queda cuándo se quita la tapa i con el que los niños se pueden cortar. Con los tres colores primarios, blanco, negro y dorado,
pintamos unas cincuenta latas. El juego está en
que no se pueden repetir colores y hay que lograr muchas tonalidades
diferentes.
Como tínhamos muitas latas em casa,
decidimos pintá-las. Com um abre-latas acabámos de tirar
aquele círculo interior que fica quando se tira a tampa e com o qual os miúdos poderiam
cortar-se. Com as três cores primárias, branco, preto e dourado, pintámos umas
cinquenta latas. A graça está em que não se podem
repetir cores e se têm de conseguir muitas tonalidades diferentes.
Vam també agafar dues ampolles de vidre que teníem per casa i les vam pintar. Una de les llaunes grans que vam pintar de blanc va servir per deixar els pinzells.
También
cogimos dos botellas de vidrio que teníamos por casa y las pintamos. Una de las
latas grandes que pintámos de blanco sirvió para dejar los pinceles.
Também aproveitámos duas garrafas de vidro
que tínhamos em casa e pintámo-las. Uma das latas grandes que pintámos de branco serviu para deixar os
pincéis.
D'aquesta manera el Miquel s'entreté a apilar llaunes de diferents mides fins que es caiguin, ¡i el Francesc ja sap fer totes les barreges per tenir el color que vol!
De
esta manera Miquel se entretiene apilando latas de diferentes tamaños hasta
que se caen, ¡y Francesc ya ha aprendido a hacer las mezclas para obtener el
color que quiere!
Desta maneira o Miquel entretém-se a pôr
latas de diferentes tamanhos umas por cima das outras até que caem ao chão, e o
Francesc já aprendeu a fazer todas as misturas para conseguir a cor que quer!
L'Anna portava temps demanant-me una càmera de fotos, i per fi va dir-me que la podíem fer nosaltres. Aleshores vam agafar una petita caixa de cartró i li vam treure un dels costats. Vam doblegar les parts laterals i vam fer un forat per a la llauna que serviria de lent (la vam obrir per l'altre costat i hi vam afegir el cercle interior d'una cinta adhesiva gruixuda). Les cantonades les vam rematar amb cinta adhesiva de color blau i per fer el botonet que dispara vam colar el tap d'un tetabrik de llet.
Anna llevaba tiempo pidiéndome una cámara de fotos,
y por fin me dijo que la podíamos hacer nosotras. Entonces cogimos una pequeña
caja de cartón y le quitamos uno de los lados. Doblamos las partes laterales e
hicimos un agujero para la lata que haría las veces de lente (la abrimos por el
otro lado y le añadimos el aro interior de una cinta adhesiva ancha). Las
esquinas las rematamos con cinta adhesiva de color azul y para hacer el botón
disparador encolamos el tapón de un Tetrabrik de leche.
Há tempo que a Anna me vinha a pedir uma
máquina fotográfica e, finalmente, disse-me que a podíamos fazer nós. Então, agarrámos
numa pequena caixa de cartão e tirámos-lhe um dos lados. Dobrámos as partes
laterais e fizemos um buraco para a lata que faria as vezes de lente (abrimo-la
pelo outro lado e juntámos-lhe o aro interior de uma fita adesiva grande). Rematámos os cantos com fita adesiva azul e,
para fazer o botãozinho que dispara, colámos a tampa de um pacote de leite.
Com que el germà també en volia una, vam repetir el procediment però amb cinta vermella. ¡I quantes fotos hem fet des d'aleshores!
Como
su hermano también quería una, repetimos el proceso, pero esa vez con cinta
roja. ¡Y cuántas fotos hemos hecho desde entonces!
Como o seu irmão também queria uma,
repetimos o processo, mas desta vez com fita vermelha. E quantas fotografias
temos tirado desde então!
Com que la llitera per a les nines va tenir força èxit, vam agafar una altra caixa de maduixes i la vam folrar amb una tela japonesa i un feltre rosa comprats en una botiga de Torrent de l'Olla que acaba d'obrir, Nido de abeja. Només vam utilitzar cola i cinta adhesiva per ajudar a fixar la tela.
Como la litera para las muñecas tuvo bastante éxito,
cogimos otra caja de fresones y la forramos con una tela japonesa y un fieltro rosa
comprados en una tienda que acaba de abrir en Torrent de l’Olla, Nido de abeja.
Sólo utilizamos pegamento y cinta adhesiva para ayudar a fijar la tela.
Como o beliche para as bonecas teve
bastante êxito, agarrámos outra caixa de morangos e forrámo-la com um tecido japonês
e um feltro cor-de-rosa comprados numa loja que acaba de abrir em Torrent de
l’Olla, Nido de abeja. Apenas
utilizámos cola e fita adesiva para ajudar a fixar o tecido.
Amb el tros de tela que va sobrar vam fer un coixinet (el vam cosir, li vam donar la volta i vam omplir-ho amb cotó), ¡i ja teníem un llit fantàstic per a les nines! I quan el vam posar cap per avall vam descobrir que també podia servir de taula ¡amb unes estovalles sempre posades!
Con el trozo de tela que sobró hicimos una pequeña
almohada (la cosimos, le dimos la vuelta y la rellenamos con algodón), ¡y ya
estaba lista la fantástica cama para muñecas! Cuando luego la pusimos boca
abajo descubrimos que también podía servir de mesa ¡con el mantel siempre puesto!
Com o pedaço de tecido que sobrou fizemos uma
pequena almofada (cosemo-la, virámo-la do direito e enchemo-la com algodão), e
já estava acabada a fantástica caminha para as bonecas! Quando depois a voltámos,
descobrimos que também podia servir de mesa com a toalha sempre posta!
Fa uns dies vam reciclar algunes caixes de fusta on venen les maduixes ¡i vam fer una fantàstica llitera per a les nines!
Hace
unos días reciclamos algunas cajas de madera donde vienen los fresones ¡e
hicimos una fantástica litera para las muñecas!
Há uns dias reciclámos
algumas caixas de madeira onde vêm os morangos e fizemos um fantástico beliche
para as bonecas!
Amb dues caixes vam fer els llits. Vam desmuntar una tercera per aprofitar les fustes en forma de triangle de les cantonades, que es van convertir en pilars que aguanten i eleven més el llit de dalt. Amb cola i cartrons vam reforçar els "pilars" per la seva cara interior i vam donar consistència a l'estructura. També amb cartró vam fer una escala per pujar i baixar. Per fi ho vam pintar tot amb pintura acrílica. ¡Bona migdiada, nines!
Con
dos cajas hicimos las camas. Desmontamos una tercera para aprovechar las
maderas en forma de triangulo de las esquinas, que se convirtieron en los
“pilares” que aguantan y elevan más la litera superior. Con pegamento y cartón
reforzamos estos “pilares” por su cara interior y le dimos consistencia a la
estructura. También con cartón hicimos la escalera para subir y bajar. Luego
lo pintamos todo con pintura acrílica. ¡Dulces siestas, muñecas!
Com duas caixas fizemos as
camas. Desmontámos uma terceira para aproveitar as madeiras em forma de triângulo dos cantos, que se converteram em “pilares” que sustentam e elevam mais a cama
superior. Com cola e cartão reforçámos estes “pilares” pela sua cara de dentro e demos
consistência à estrutura. Também com cartão fizemos uma escada para subir e
descer. Por fim, pintámos tudo com tinta acrílica. Boa sestinha, bonecas!