15.5.12

El rellotge del Conill Blanc / El reloj del Conejo Blanco / O relógio do Coelho Branco

"¡Arribo tard! Arribo tard!", repeteix el Conill Blanc de l'Alícia en el País de les Meravelles, que no es vol perdre la festa de la Reina de Cors. I el Francesc va voler fer el rellotge que el conill blanc porta sempre a la mà.

"¡Llego tarde! ¡Llego tarde!", repite el Conejo Blanco de Alicia en el País de las Maravillas, que no quiere perderse la fiesta de la Reina de Corazones. Y Francesc quiso hacer el reloj que el conejo blanco lleva siempre en la mano.

"Estou atrasado! Estou atrasado!”, repete o Coelho Branco da Alice no País das Maravilhas, que não quer perder a festa da Rainha de Copas. E o Francesc quis fazer o relógio que o Coelho Branco leva sempre na mão.


Vam agafar dos cercles d'un vell tambor desmuntat, una corretja metàl·lica d'uns llums de sostre que ja no fem servir, cartrons i alguna cosa més. Vam dividir el cercle de cartró segons les hores i els minuts. Amb els tres colors primaris vam pintar les 12 seccions d'un cercle cromàtic i, a la part exterior pintada de blanc, el Francesc va dibuixar tots els números (12 hores i 60 minuts).

Cogimos dos círculos de un viejo tambor desmontado, una correa metálica de una lámpara de techo que ya no utilizamos, cartones y alguna cosa más. Dividimos el círculo de cartón según las horas y los minutos. Con los tres colores primarios pintamos las 12 secciones de un círculo cromático, y con blanco la zona alrededor del círculo de colores. Luego Francesc dibujó todos los números (12 horas y 60 minutos).

Aproveitámos dois aros de um velho tambor desmontado, uma correia metálica de uma luz de teto que já não usamos, cartões e mais algumas coisas. Dividimos o círculo de cartão segundo as horas e os minutos. Com as três cores primárias pintámos as 12 seções de um círculo cromático e com branco a zona à volta do círculo de cores. Depois, o Francesc desenhou todos os números (12 horas e 60 minutos).



Ja només restava enganxar totes les parts, lligar la corretja al petit cercle de cartró (el suport interior d'una cinta), i aquest als cercles de fusta del rellotge amb fil de nylon, i subjectar les dues fletxes blanques. I córrer per casa dient "¡Arribo tard! ¡Arribo tard!"

Ya sólo quedaba ensamblar todas las partes, enganchar la correa al pequeño aro de cartón (el soporte interior de una cinta) y este a los círculos de madera del reloj con hilo de nylon, y sujetar las dos flechas blancas. Y correr por casa diciendo: "¡Llego tarde! ¡Llego tarde!"

Apenas restava juntar todas as partes, atar a correia ao pequeno aro de cartão (o suporte interior de uma fita) e este aos círculos de madeira do relógio com fio de nylon e prender os dois ponteiros brancos. E correr pela casa a dizer: “Estou atrasado! Estou atrasado!”



13.5.12

L'osset / El osito / O ursinho

L'estiu passat vaig decidir fer un osset amb un drap vell de cuina que era de la meva àvia. Jo no sé res de costura. Però tot el que puc intuir ve de la meva àvia també. De petita, durant les vacances, m'ensenyava a cosir botons, brodar alguna cosa o fer agafadors de colors, mentre ella ens feia jerseis o bufandes a les netes, o brodava pacientment unes estovalles per quan ens caséssim... El meu primer intent va ser un desastre, perquè vaig dibuixar l'osset tot sencer, per dos cops, i quan li vaig donar la volta després de cosir-lo pel recés em va aparèixer un ós esquifit, molt desproporcionat. Aleshores vaig decidir cosir per separat totes les parts del cos: el cap, les orelles, la panxa, els braços i les cames. Tot seguit les vaig omplir amb farciment de coixins i les vaig unir. Dos botons per als ulls i un nas i una boca brodats de vermell. Encara tinc molt a aprendre, però almenys miro aquest osset i li veig una certa... ¡tendresa!

El verano pasado decidí hacer un osito con un trapo viejo de cocina que había pertenecido a mi abuela. Yo no sé nada de costura. Pero todo lo que puedo intuir viene también de mi abuela. De pequeña, durante las vacaciones, ella me enseñaba a coser botones, bordar alguna cosa o hacer manoplas de colores, mientras nos confeccionaba jerséis o bufandas a las nietas, o bordaba manteles con paciencia infinita para cuando nos casáramos... Mi primer intento fue un desastre, porque dibujé el osito todo entero dos veces, y cuando le di la vuelta tras coserlo por el revés, apareció un oso raquítico, muy desproporcionado. Entonces decidí hacer todas las partes del cuerpo por separado: la cabeza, las orejas, la barriga, los brazos y las piernas. Luego rellené cada una con relleno de almohada y las uní. Dos botones para los ojos, y la nariz y la boca bordadas en rojo. Aún me queda mucho por aprender, pero al menos miro este osito y veo en él  cierta... ¡ternura!

No verão passado decidi fazer um ursinho com um pano velho de cozinha que tinha sido da minha avó. Não sei nada de costura. Mas tudo o que posso intuir vem também da minha avó. De pequena, durante as férias, ensinava-me a coser botões, a bordar alguma coisa ou a fazer pegas às cores, enquanto ela fazia camisolas ou cachecóis para as netas, ou bordava toalhas com paciência infinita para quando nos casássemos... A minha primeira tentativa foi um desastre, porque desenhei o urso inteiro duas vezes, e quando o voltei, depois de tê-lo cosido pelo avesso, apareceu-me um urso raquítico, muito desproporcionado. Então, decidi fazer todas as partes do corpo em separado: a cabeça, as orelhas, a barriga, os braços e as pernas. Depois enchi cada uma com enchimento de almofadas e uni-as. Dois botões para os olhos e um nariz e uma boca bordados a vermelho. Ainda tenho muito para aprender, mas pelo menos olho para este ursinho e vejo-lhe uma certa... ternura!


11.5.12

Palau de cartró / Palacio de cartón / Palácio de cartão

Un cartró, un retolador negre gruixut, pinzells i pintures acríliques, tisores, Blu-Tack... ¡I ja tenim un palau màgic per penjar a la paret de l'habitació!

Un cartón, un rotulador negro grueso, pinceles y pintura acrílica, tijeras, Blu-Tack... ¡Y ya tenemos un palacio mágico para colgar en la pared de la habitación!

Um cartão, um marcador preto grosso, pincéis e pintura acrílica, tesouras, Blu-Tack... E já temos um palácio mágico para pendurar na parede do quarto!



10.5.12

Llaunes pintades / Latas pintadas

Com que teníem moltes llaunes a casa, vam decidir pintar-les. Amb un obre-llaunes vam acabar de treure aquell cercle interior que queda quan traiem la tapa i amb el qual els nens es poden tallar. Amb els tres colors primaris, el blanc, el negre i el daurat, vam pintar una cinquantena de llaunes. El joc esta en què no es poden repetir colors i hem d'aconseguir moltes tonalitats diferents.

Como teníamos muchas latas en casa, decidimos pintarlas. Con un abrelatas acabámos de quitar aquél círculo interior que queda cuándo se quita la tapa i con el que los niños se pueden cortar. Con los tres colores primarios, blanco, negro y dorado, pintamos unas cincuenta latas. El juego está en que no se pueden repetir colores y hay que lograr muchas tonalidades diferentes.

Como tínhamos muitas latas em casa, decidimos pintá-las. Com um abre-latas acabámos de tirar aquele círculo interior que fica quando se tira a tampa e com o qual os miúdos poderiam cortar-se. Com as três cores primárias, branco, preto e dourado, pintámos umas cinquenta latas. A graça está em que não se podem repetir cores e se têm de conseguir muitas tonalidades diferentes.



Vam també agafar dues ampolles de vidre que teníem per casa i les vam pintar. Una de les llaunes grans que vam pintar de blanc va servir per deixar els pinzells.

También cogimos dos botellas de vidrio que teníamos por casa y las pintamos. Una de las latas grandes que pintámos de blanco sirvió para dejar los pinceles.

Também aproveitámos duas garrafas de vidro que tínhamos em casa e pintámo-las. Uma das latas grandes que pintámos de branco serviu para deixar os pincéis.



D'aquesta manera el Miquel s'entreté a apilar llaunes de diferents mides fins que es caiguin, ¡i el Francesc ja sap fer totes les barreges per tenir el color que vol!

De esta manera Miquel se entretiene apilando latas de diferentes tamaños hasta que se caen, ¡y Francesc ya ha aprendido a hacer las mezclas para obtener el color que quiere!

Desta maneira o Miquel entretém-se a pôr latas de diferentes tamanhos umas por cima das outras até que caem ao chão, e o Francesc já aprendeu a fazer todas as misturas para conseguir a cor que quer!



9.5.12

Càmera de fotos / Câmara de fotos / Máquina fotográfica

L'Anna portava temps demanant-me una càmera de fotos, i per fi va dir-me que la podíem fer nosaltres. Aleshores vam agafar una petita caixa de cartró i li vam treure un dels costats. Vam doblegar les parts laterals i vam fer un forat per a la llauna que serviria de lent (la vam obrir per l'altre costat i hi vam afegir el cercle interior d'una cinta adhesiva gruixuda). Les cantonades les vam rematar amb cinta adhesiva de color blau i per fer el botonet que dispara vam colar el tap d'un tetabrik de llet.

Anna llevaba tiempo pidiéndome una cámara de fotos, y por fin me dijo que la podíamos hacer nosotras. Entonces cogimos una pequeña caja de cartón y le quitamos uno de los lados. Doblamos las partes laterales e hicimos un agujero para la lata que haría las veces de lente (la abrimos por el otro lado y le añadimos el aro interior de una cinta adhesiva ancha). Las esquinas las rematamos con cinta adhesiva de color azul y para hacer el botón disparador encolamos el tapón de un Tetrabrik de leche.

Há tempo que a Anna me vinha a pedir uma máquina fotográfica e, finalmente, disse-me que a podíamos fazer nós. Então, agarrámos numa pequena caixa de cartão e tirámos-lhe um dos lados. Dobrámos as partes laterais e fizemos um buraco para a lata que faria as vezes de lente (abrimo-la pelo outro lado e juntámos-lhe o aro interior de uma fita adesiva grande). Rematámos os cantos com fita adesiva azul e, para fazer o botãozinho que dispara, colámos a tampa de um pacote de leite.



Com que el germà també en volia una, vam repetir el procediment però amb cinta vermella. ¡I quantes fotos hem fet des d'aleshores!

Como su hermano también quería una, repetimos el proceso, pero esa vez con cinta roja. ¡Y cuántas fotos hemos hecho desde entonces!

Como o seu irmão também queria uma, repetimos o processo, mas desta vez com fita vermelha. E quantas fotografias temos tirado desde então!


6.5.12

Un altre llit de nines / Otra cama de muñecas / Outra cama de bonecas

Com que la llitera per a les nines va tenir força èxit, vam agafar una altra caixa de maduixes i la vam folrar amb una tela japonesa i un feltre rosa comprats en una botiga de Torrent de l'Olla que acaba d'obrir, Nido de abeja. Només vam utilitzar cola i cinta adhesiva per ajudar a fixar la tela.

Como la litera para las muñecas tuvo bastante éxito, cogimos otra caja de fresones y la forramos con una tela japonesa y un fieltro rosa comprados en una tienda que acaba de abrir en Torrent de l’Olla, Nido de abeja. Sólo utilizamos pegamento y cinta adhesiva para ayudar a fijar la tela.

Como o beliche para as bonecas teve bastante êxito, agarrámos outra caixa de morangos e forrámo-la com um tecido japonês e um feltro cor-de-rosa comprados numa loja que acaba de abrir em Torrent de l’Olla, Nido de abeja. Apenas utilizámos cola e fita adesiva para ajudar a fixar o tecido.


Amb el tros de tela que va sobrar vam fer un coixinet (el vam cosir, li vam donar la volta i vam omplir-ho amb cotó), ¡i ja teníem un llit fantàstic per a les nines! I quan el vam posar cap per avall vam descobrir que també podia servir de taula ¡amb unes estovalles sempre posades!

Con el trozo de tela que sobró hicimos una pequeña almohada (la cosimos, le dimos la vuelta y la rellenamos con algodón), ¡y ya estaba lista la fantástica cama para muñecas! Cuando luego la pusimos boca abajo descubrimos que también podía servir de mesa ¡con el mantel siempre puesto!

Com o pedaço de tecido que sobrou fizemos uma pequena almofada (cosemo-la, virámo-la do direito e enchemo-la com algodão), e já estava acabada a fantástica caminha para as bonecas! Quando depois a voltámos, descobrimos que também podia servir de mesa com a toalha sempre posta!


1.5.12

Llitera per a les nines / Litera para las muñecas / Beliche para as bonecas

Fa uns dies vam reciclar algunes caixes de fusta on venen les maduixes ¡i vam fer una fantàstica llitera per a les nines!

Hace unos días reciclamos algunas cajas de madera donde vienen los fresones ¡e hicimos una fantástica litera para las muñecas!

Há uns dias reciclámos algumas caixas de madeira onde vêm os morangos e fizemos um fantástico beliche para as bonecas!



Amb dues caixes vam fer els llits. Vam desmuntar una tercera per aprofitar les fustes en forma de triangle de les cantonades, que es van convertir en pilars que aguanten i eleven més el llit de dalt. Amb cola i cartrons vam reforçar els "pilars" per la seva cara interior i vam donar consistència a l'estructura. També amb cartró vam fer una escala per pujar i baixar. Per fi ho vam pintar tot amb pintura acrílica. ¡Bona migdiada, nines!

Con dos cajas hicimos las camas. Desmontamos una tercera para aprovechar las maderas en forma de triangulo de las esquinas, que se convirtieron en los “pilares” que aguantan y elevan más la litera superior. Con pegamento y cartón reforzamos estos “pilares” por su cara interior y le dimos consistencia a la estructura. También con cartón hicimos la escalera para subir y bajar. Luego lo pintamos todo con pintura acrílica. ¡Dulces siestas, muñecas!

Com duas caixas fizemos as camas. Desmontámos uma terceira para aproveitar as madeiras em forma de triângulo dos cantos, que se converteram em “pilares” que sustentam e elevam mais a cama superior. Com cola e cartão reforçámos estes “pilares” pela sua cara de dentro e demos consistência à estrutura. Também com cartão fizemos uma escada para subir e descer. Por fim, pintámos tudo com tinta acrílica. Boa sestinha, bonecas!